Στο πινγκ πονγκ υπάρχουν αθλητές που κάποια στιγμή σταματούν τον Πρωταθλητισμό, αφήνουν πίσω τους τις καθημερινές προπονήσεις, τα ταξίδια και τις μεγάλες διοργανώσεις. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που, ακόμη κι όταν περάσουν τα χρόνια, δεν μπορούν να απομακρυνθούν πραγματικά από το άθλημα. Η ρακέτα παραμένει στο χέρι και το τραπέζι εξακολουθεί να αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς τους. Αυτή είναι μια πλευρά της ελληνικής επιτραπέζιας αντισφαίρισης που αξίζει να γνωρίσουμε καλύτερα. Οι Βετεράνοι αθλητές/τριές δεν αποτελούν απλώς ένα ακόμη κομμάτι των διοργανώσεων. Είναι άνθρωποι που έχουν ζήσει το άθλημα σε διαφορετικές εποχές και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να συμμετέχουν, να αγωνίζονται και να κρατούν επαφή με τον χώρο.
Για αρκετούς από αυτούς, όλα ξεκίνησαν πριν από πολλά χρόνια. Σε ένα σωματείο, σε μια σχολική αίθουσα ή μέσα από μια παρέα. Κάποιοι έφτασαν σε υψηλό επίπεδο, κάποιοι αγωνίστηκαν στις μεγαλύτερες κατηγορίες και κάποιοι απλώς έμειναν κοντά στο άθλημα επειδή τους κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Με τα χρόνια αλλάζουν πολλά. Οι προπονήσεις δεν είναι πάντα ίδιες, οι αγωνιστικοί στόχοι μπορεί να έχουν αλλάξει και η καθημερινότητα να μην επιτρέπει τον ίδιο χρόνο που υπήρχε παλαιότερα. Όταν όμως ένας βετεράνος ξαναμπαίνει στην αίθουσα και αρχίζει να παίζει, το παιχνίδι αποκτά ξανά τη γνώριμη ένταση.
Δεν είναι μόνο η νίκη. Είναι η χαρά της συμμετοχής, η συνάντηση με παλιούς γνωστούς, η γνωριμία με νεότερους αθλητές και, φυσικά, η ίδια η αγωνιστική διαδικασία. Ένας αγώνας μπορεί να γίνει αφορμή για να συναντηθούν ξανά άνθρωποι που είχαν να βρεθούν πολλά χρόνια. Και αυτή είναι ίσως μια από τις πιο όμορφες πλευρές των διοργανώσεων βετεράνων.
Ο ΠΟΦΕΠΑ έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια έναν ιδιαίτερο χώρο για τους βετεράνους και τους ανεξάρτητους αθλητές, ενώ η δραστηριότητά του συνδέεται με την ΕΦΟΕΠΑ και την ευρύτερη οργανωμένη ελληνική επιτραπέζια αντισφαίριση. Η συνεργασία αυτή επιτρέπει σε αθλητές/τρίες που συνεχίζουν να αγαπούν το άθλημα να παραμένουν ενεργοί και να έχουν τη δυνατότητα να αγωνίζονται και μετά το τέλος της κλασικής αγωνιστικής τους πορείας. Η σχέση αυτή δεν είναι κάτι καινούργιο.
Από τις πρώτες διοργανώσεις Βετεράνων υπήρξε συνεργασία μεταξύ των δύο πλευρών, με ανθρώπους που είχαν ήδη γράψει τη δική τους ιστορία στα τραπέζια να επιστρέφουν στην αγωνιστική δράση και να συναντούν ξανά παλιούς συναθλητές και αντιπάλους.
Σήμερα, η εικόνα αυτή έχει γίνει ακόμη πιο έντονη. Σε μια διοργάνωση Βετεράνων μπορεί να συναντήσει κανείς αθλητές διαφορετικών ηλικιών, με διαφορετικές διαδρομές και διαφορετικές ιστορίες. Κοινό τους σημείο είναι ότι, παρά το πέρασμα του χρόνου, εξακολουθούν να θέλουν να παίξουν.
Και ίσως αυτό είναι που κάνει τους βετεράνους τόσο σημαντικούς για το άθλημα. Δεν είναι μόνο οι παλιές ιστορίες και οι αναμνήσεις από μια άλλη εποχή. Είναι άνθρωποι που εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα στις αίθουσες και να αποτελούν μέρος της σημερινής επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Βλέπουν τις νεότερες γενιές να ξεκινούν και, πολλές φορές, μπορούν να τους μεταφέρουν πράγματα που δεν γράφονται σε κανένα βιβλίο. Την εμπειρία ενός αγώνα. Την αξία της υπομονής. Το πώς διαχειρίζεσαι μια δύσκολη ήττα. Το πώς συνεχίζεις όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλεις.
Και βέβαια, υπάρχουν και οι παρέες που δημιουργούνται όλα αυτά τα χρόνια μέσα στον χώρο. Άνθρωποι που μπορεί κάποτε να ήταν αντίπαλοι και σήμερα να βρίσκονται μαζί σε μια διοργάνωση, να συζητούν πριν από τον αγώνα, να γελούν μετά από αυτόν και να θυμούνται ιστορίες από τα παλιά. Το πινγκ-πονγκ έχει αυτή την ιδιαιτερότητα. Οι αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι μικρές. Ένα τραπέζι, δύο αθλητές και μια μπάλα αρκούν για να ξεκινήσει ένας αγώνας, αλλά πολλές φορές αρκούν και για να ξεκινήσει μια φιλία.
Η ΕΦΟΕΠΑ, μέσα από τη συνολική λειτουργία και την οργάνωση της ελληνικής επιτραπέζιας αντισφαίρισης, αποτελεί τον θεσμικό πυρήνα γύρω από τον οποίο συνδέονται οι αθλητές, τα σωματεία και οι διοργανώσεις. Δίπλα σε αυτή τη δραστηριότητα, οι Βετεράνοι δείχνουν στην πράξη ότι το άθλημα μπορεί να συνεχιστεί σε κάθε ηλικία.
Άλλωστε, δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη στιγμή που ένας άνθρωπος παύει να είναι αθλητής. Μπορεί να αλλάξει κατηγορία, να μειώσει τις προπονήσεις του ή να σταματήσει να κυνηγά πρωταθλήματα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σταματά να αγαπά το άθλημα. Και αυτό φαίνεται κάθε φορά που ένας βετεράνος παίρνει ξανά τη ρακέτα στα χέρια του. Ίσως να μην έχει πλέον την ίδια ταχύτητα που είχε πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια. Ίσως να έχει άλλες προτεραιότητες. Αλλά όταν ξεκινήσει ο αγώνας, το βλέμμα παραμένει ίδιο.
Και κάπως έτσι, η ιστορία της επιτραπέζιας αντισφαίρισης συνεχίζεται. Οι παλιότεροι συναντούν τους νεότερους, οι παλιές παρέες ξαναβρίσκονται και η ρακέτα περνά από τη μία γενιά στην άλλη. Γιατί μπορεί τα χρόνια να περνούν, αλλά για κάποιους ανθρώπους το πινγκ-πονγκ δεν ήταν ποτέ απλώς ένα άθλημα. Έγινε ένα κομμάτι της ζωής τους. Και αυτός είναι ίσως ο καλύτερος λόγος για να συνεχίσουν να βρίσκονται μέσα στις αίθουσες.
Σύνταξη Κειμένου: Κυπραίος Επαμεινώνδας