Υπάρχουν αθλήματα που δεν χρειάζεται να εξηγήσεις σε κανέναν. Τα βλέπεις παντού, τα συζητάς με φίλους, τα παρακολουθείς στην τηλεόραση, ξέρεις ποιοι είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές. Και υπάρχουν και αθλήματα όπως το πινγκ-πονγκ ή αλλιώς επιτραπέζια αντισφαίριση που πολλές φορές χρειάζεται να πεις δύο λόγια παραπάνω για να καταλάβει κάποιος τι ακριβώς κάνεις.
Για όσους ασχολούνται πραγματικά, όμως, το πινγκ-πονγκ δεν είναι κάτι μικρό. Είναι οι αμέτρητες ώρες στην αίθουσα (κάτι που πολλοί αν δεν το ζήσουν δεν θα το καταλάβουν), προπονήσεις που να τελειώνουν αργά, αγώνες τα Σαββατοκύριακα, μετακινήσεις, τουρνουά, εξοπλισμός και αρκετός χρόνος που πολλές φορές δεν φαίνεται σε κανέναν.
Μπορεί να μην υπάρχει καν κοινό στην εξέδρα και την επόμενη ημέρα κανένας δεν θα θυμάται το παιχνίδι που έδωσες. Και ούτε θα το δεις κάπου γραμμένο και σε περίπτωση που το δεις θα είναι είναι στο ελάχιστο. Εσύ όμως ξέρεις πόσο χρόνο χρειάστηκε για να φτάσεις μέχρι εκεί.
Ίσως αυτό να είναι και ένα από τα ιδιαίτερα στοιχεία του αθλήματος. Δεν συνεχίζεις επειδή περιμένεις απαραίτητα κάποια μεγάλη αναγνώριση. Συνεχίζεις γιατί σου αρέσει να βρίσκεσαι στην αίθουσα. Γιατί μια καλή προπόνηση μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση. Να σε κάνει να ξεχαστείς από πράγματα που εσύ θα ήθελες να ξεχάσεις ή ακόμα και μια δύσκολη μέρα στη δουλειά για τους μεγαλύτερους σε ηλικία.
Γιατί μπορεί να ταξιδέψεις αρκετά χιλιόμετρα για ένα τουρνουά και τελικά να επιστρέψεις χωρίς αυτό που ήθελες αγωνιστικά, αλλά με μια εμπειρία που θα θυμάσαι.
Υπάρχουν φορές που θα ήθελες το άθλημα να έχει περισσότερη προβολή. Να βλέπεις περισσότερους αγώνες, περισσότερα νέα, περισσότερα παιδιά να γνωρίζουν τι πραγματικά χρειάζεται για να παίξεις σε καλό επίπεδο. Να μην θεωρεί κάποιος ότι επειδή το τραπέζι είναι μικρό, η μπάλα ελαφριά και ένα μπαλάκι να πηγαίνει πέρα-δώθε, το παιχνίδι είναι εύκολο.
Και τελικά, ίσως να μην έχει τόση σημασία αν ένα άθλημα βρίσκεται κάθε μέρα στα φώτα. Μέσα στις αίθουσες υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να παίζουν, να προπονούνται, να ταξιδεύουν και να περιμένουν το επόμενο παιχνίδι. Χωρίς να τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν θα τους δει κάποιος. Αρκεί να υπάρχει ένα τραπέζι, μια ρακέτα και η διάθεση να παίξουν.
Και όταν αγαπάς κάτι πραγματικά, πολλές φορές αυτό είναι αρκετό.
Σύνταξη άρθρου: Κυπραίος Επαμεινώνδας
