Όσο περνάει ο καιρός, αρχίζεις και παρατηρείς και κάτι ακόμη. Πίσω από κάθε αγώνα, πίσω από κάθε διοργάνωση και πίσω από κάθε επιτυχημένο πρωτάθλημα, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που εργάζονται αθόρυβα. Είναι οι άνθρωποι που συνήθως δεν θα δεις ποτέ στο βάθρο, δεν θα τους δεις να σηκώνουν κάποιο κύπελλο ούτε θα διαβάσεις το όνομά τους στα αποτελέσματα. Χωρίς αυτούς, πολλά από όσα θεωρούμε δεδομένα δεν θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν.
Είναι οι προπονητές που περνούν αμέτρητες ώρες μέσα στις αίθουσες, προσπαθώντας όχι μόνο να βελτιώσουν την τεχνική ενός αθλητή, αλλά και να του μάθουν τι σημαίνει συνέπεια, υπομονή και σεβασμός. Πολλές φορές ο ρόλος τους ξεπερνά κατά πολύ αυτόν του προπονητή. Γίνονται δάσκαλοι, ψυχολόγοι, σύμβουλοι και άνθρωποι που θα βρίσκονται δίπλα σε ένα παιδί ή σε έναν ενήλικα, τόσο στις καλές όσο και στις δύσκολες στιγμές.
Είναι οι άνθρωποι των συλλόγων. Εκείνοι που αφιερώνουν χρόνο από την προσωπική και επαγγελματική τους ζωή για να οργανώσουν μια αποστολή, να φροντίσουν για τη μετακίνηση των αθλητών, να προετοιμάσουν έναν αγωνιστικό χώρο ή να λύσουν δεκάδες προβλήματα που κανείς δεν βλέπει. Τις περισσότερες φορές το κάνουν αθόρυβα, χωρίς να περιμένουν αναγνώριση.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους εθελοντές. Είναι εκείνοι που πολλές φορές βρίσκονται από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ σε μια διοργάνωση, βοηθώντας όπου υπάρχει ανάγκη. Μπορεί να ασχολούνται με τη γραμματεία, με τα τραπέζια, με τον εξοπλισμό ή με οποιαδήποτε άλλη εργασία χρειαστεί. Η παρουσία τους είναι πολλές φορές καθοριστική και αξίζει πραγματικά ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Το ίδιο ισχύει και για τους διαιτητές, οι οποίοι καλούνται να διαχειριστούν δύσκολες καταστάσεις, να πάρουν αποφάσεις μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και να διατηρήσουν την ισορροπία ενός αγώνα. Είναι ένας ρόλος που δεν είναι πάντα εύκολος και συχνά δεν εκτιμάται όσο θα έπρεπε.
Όλοι αυτοί αποτελούν τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται η επιτραπέζια αντισφαίριση. Όταν ο καθένας κάνει σωστά το δικό του κομμάτι, το αποτέλεσμα είναι μια όμορφη αγωνιστική εμπειρία για όλους.
Παρακολουθώντας το άθλημα τα τελευταία χρόνια, θεωρείς ότι υπάρχουν αρκετοί λόγοι για αισιοδοξία. Βλέπεις ολοένα και περισσότερα παιδιά να πιάνουν για πρώτη φορά μια ρακέτα. Βλέπεις νέους ανθρώπους να δοκιμάζουν την επιτραπέζια αντισφαίριση όχι μόνο ως χόμπι, αλλά και με διάθεση να εξελιχθούν αγωνιστικά. Παράλληλα, είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό ότι όλο και περισσότεροι βετεράνοι επιστρέφουν στους αγωνιστικούς χώρους, αποδεικνύοντας πως η ηλικία δεν αποτελεί εμπόδιο όταν υπάρχει διάθεση.
Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη δύναμη του αθλήματος. Δεν αποκλείει κανέναν. Δεν έχει σημασία αν είσαι δώδεκα, σαράντα ή εβδομήντα ετών+. Δεν έχει σημασία αν ξεκινάς τώρα ή αν επιστρέφεις μετά από τρεις δεκαετίες.
Πάντα υπάρχει χώρος για έναν ακόμη άνθρωπο γύρω από ένα τραπέζι επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Αυτό είναι κάτι που προσωπικά μπορείς να το διαπιστώσεις από την πρώτη στιγμή. Κανείς δεν στέκεται στην ηλικία, ούτε στο πόσα χρόνια απουσίας από το άθλημα. Αντίθετα, όλοι είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν, να δώσουν μια συμβουλή, να εξηγήσουν ή να σε κάνουν να αισθανθείς μέλος της ίδιας παρέας. Και αυτή η λέξη, η «παρέα», ίσως περιγράφει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη την επιτραπέζια αντισφαίριση. Γιατί μπορεί μέσα στον αγώνα να είμαστε αντίπαλοι, όμως λίγα λεπτά αργότερα είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά του τραπεζιού.
Τα τελευταία χρόνια ακούγεται συχνά ότι οι νέοι ασχολούνται όλο και περισσότερο με τις οθόνες και όλο και λιγότερο με τον αθλητισμό. Ίσως να υπάρχει μια δόση αλήθειας σε αυτό. Όμως καλό θα είναι να υπάρχει και μια νότα αισιοδοξίας, πως όταν ένα παιδί γνωρίσει πραγματικά το πινγκ-πονγκ η αλλιώς επιτραπέζια αντισφαίριση, δύσκολα δεν θα τη συμπαθήσει.
Είναι ένα άθλημα που συνδυάζει ταχύτητα, σκέψη, τεχνική και διασκέδαση. Δεν απαιτεί συγκεκριμένο σωματότυπο, ούτε υπεράνθρωπες φυσικές δυνατότητες. Αυτό που ζητάει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι διάθεση για μάθηση και επιμονή. Θα ήθελα λοιπόν, μέσα από αυτές τις γραμμές, να απευθυνθώ προσωπικά σε όσους ίσως σκέφτονται να ξεκινήσουν ή να επιστρέψουν στο άθλημα.
Μην το αναβάλλετε. Μην περιμένετε την «κατάλληλη στιγμή». Η κατάλληλη στιγμή είναι συνήθως αυτή που αποφασίζεις να κάνεις το πρώτο βήμα. Δεν έχει σημασία αν στην αρχή θα δυσκολευτείτε. Δεν έχει σημασία αν θα χάσετε αρκετούς αγώνες.
Όλοι από εκεί ξεκινήσαμε. Κανείς δεν γεννήθηκε έτοιμος. Με τον χρόνο, την προπόνηση και την υπομονή, θα διαπιστώσετε ότι η βελτίωση έρχεται σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις.
Και όταν έρθει εκείνη η στιγμή που θα πετύχετε έναν πόντο που κάποτε φαινόταν αδύνατος ή θα κερδίσετε έναν αγώνα που πιστεύατε πως δεν μπορούσατε να κερδίσετε, η ικανοποίηση θα είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο φανταζόσασταν.
Υπάρχει όμως κάτι ακόμη σημαντικότερο. Οι αναμνήσεις. Γιατί μετά από χρόνια ίσως να μη θυμάστε όλα τα αποτελέσματα. Ίσως να μη θυμάστε καν τις βαθμολογίες.
Θα θυμάστε όμως τους ανθρώπους. Τα ταξίδια. Τα γέλια μετά τους αγώνες. Τις ατελείωτες συζητήσεις. Τις φιλίες που δημιουργήθηκαν. Τις στιγμές που κάποιος άγνωστος έγινε φίλος.
Και αυτά είναι πράγματα που δεν αγοράζονται και δεν αντικαθίστανται.
Κλείνοντας αυτό το άρθρο, να τονίσουμε, ότι σε κάθε χώρο, υπάρχουν δυσκολίες, προβλήματα και πράγματα που μπορούν να γίνουν καλύτερα. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία. Η ουσία βρίσκεται στους ανθρώπους που συνεχίζουν να αγαπούν το άθλημα και να το υπηρετούν καθημερινά. Στους συλλόγους που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή την επιτραπέζια αντισφαίριση σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Στους γονείς που στηρίζουν τα παιδιά τους. Στους προπονητές που αφιερώνουν αμέτρητες ώρες από την ζωή τους. Στους εθελοντές που προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα. Στους αθλητές που συνεχίζουν να ονειρεύονται.
Και σε όλους εκείνους που, ανεξάρτητα από την ηλικία τους, εξακολουθούν να χαμογελούν κάθε φορά που ακούγεται ο γνώριμος ήχος της μικρής λευκής μπάλας πάνω στο τραπέζι.
Αν υπάρχει λοιπόν ένα μήνυμα που θα ήθελα να μείνει από αυτό το ταξίδι, είναι το εξής:
Κάντε αυτό που πραγματικά σας γεμίζει. Μην αφήσετε κανέναν να σας πει ότι είναι αργά. Μην εγκαταλείψετε κάτι που αγαπάτε επειδή μεσολάβησαν χρόνια. Η ζωή πολλές φορές μάς απομακρύνει από πράγματα που αγαπήσαμε.
Αν όμως παρουσιαστεί η ευκαιρία να επιστρέψετε, μη διστάσετε. Γιατί ποτέ δεν ξέρετε πού μπορεί να σας οδηγήσει αυτή η απόφαση.
Η επιστροφή στην επιτραπέζια αντισφαίριση μετά από τριάντα χρόνια, δεν πρόσφερε μόνο ένα τραπέζι μια ρακέτα και ένα μπαλάκι. Ανακαλύφτηκε μια ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων, νέες φιλίες, καινούργιες αναμνήσεις και αμέσως καταλαβαίνεις ότι ορισμένες αγάπες δεν χάνονται ποτέ.
Η μεγαλύτερη νίκη είναι να συνεχίζεις να κάνεις αυτό που αγαπάς. Και αν είσαι αρκετά τυχερός ώστε αυτό να είναι η επιτραπέζια αντισφαίριση, τότε πολύ σύντομα θα καταλάβεις γιατί για χιλιάδες ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο δεν είναι απλώς ένα άθλημα. Είναι πραγματικά ένας τρόπος ζωής.
κ.ε.
