Το Ενδέκατο Σετ

Μια ιστορία για όσους δεν σταμάτησαν ποτέ να ονειρεύονται.

Πρόλογος

Το κείμενο που ακολουθεί είναι προϊόν μυθοπλασίας. Παρόλο που σε ορισμένα σημεία περιέχει και δόσεις αλήθειας, τα γεγονότα έχουν διαμορφωθεί για τις ανάγκες της αφήγησης. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και αρκετές από τις καταστάσεις που περιγράφονται είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα χρησιμοποιείται δημιουργικά στο πλαίσιο της ιστορίας.

Ο αρθρογράφος αποτελεί υπαρκτό πρόσωπο, ωστόσο επιλέγει να υπογράφει με ψευδώνυμο, επιθυμώντας την ανωνυμία του. Το κείμενο γράφτηκε για όλους εκείνους που συνεχίζουν να προσπαθούν, να παλεύουν και να κάνουν όνειρα, ανεξαρτήτως ηλικίας και δυσκολιών.

Η αρχή που δεν έμοιαζε σημαντική

Υπάρχουν κάποια αθλήματα που τα παίζεις. Και υπάρχουν κάποια άλλα που, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζουν να σε παίζουν εκείνα. Η επιτραπέζια αντισφαίριση ήταν ακριβώς αυτό. Ένα παιχνίδι που ξεκίνησε σαν αστείο, σαν μια μικρή απόδραση από τη ρουτίνα, και κατέληξε να γίνει τρόπος ζωής.

Όλα άρχισαν πριν από πολλά χρόνια, σε μια χώρα του εξωτερικού. Μια πόλη γεμάτη φώτα, ουρανοξύστες και εκείνη τη σιωπηλή μοναξιά που νιώθει κάποιος όταν βρίσκεται μακριά από την πατρίδα του.

Εκεί βρέθηκε ο Αντρέας η Κατερίνα, ο Δημήτρης, ο Στέλιος, η Δήμητρα, κουβαλώντας μέσα τους την κούραση της καθημερινότητας, της ξενιτιάς και εκείνη τη βαθιά ανάγκη που έχουν πολλοί άνθρωποι μετά από κάποια ηλικία και φυσικά την παρέα και ένα χόμπι που είναι ενδιαφέρον και παράλληλα διασκεδαστικό:

Η χαρά της ελπίδας αλλά και το αίσθημα να νιώσουν ξανά ζωντανοί.

Το compaound (συγκροτήματά σπιτιών) όπου έμεναν είχε ένα τραπέζι πινγκ-πονγκ στον όροφο του γυμναστηρίου – playroom, όπου εκεί ήταν ένας χώρος με δραστηριότητες για μικρούς και μεγάλους.

Ο Αντρέας το είχε δει από την πρώτη μέρα. Μόνο που τότε δεν υπήρχαν ούτε ρακέτες, ούτε μπαλάκια, παρά μόνο το τραπέζι σαν να φώναζε Ελάτε !!!!

Χαμογέλασε ειρωνικά. Σαν να τον κορόιδευε η ίδια η ζωή. Ένα τραπέζι έτοιμο για παιχνίδι, αλλά χωρίς τρόπο να παίξεις. Έφυγε και περίμενε καρτερικά την επόμενη φορά.

Τη δεύτερη φορά που βρέθηκε εκεί, όλα ήταν στη θέση τους. Ρακέτες. Μπαλάκια, αλλά έλειπε το φιλέ. Αυτή τη φορά δεν το έβαλε κάτω. Με το αυτοκινήτου γύριζε από μαγαζί σε μαγαζί με σκοπό να μην τα παρατήσει αυτή τη φορά. Μετά από πολύωρη αναζήτηση πήρε τα πάντα.

Τώρα έλειπαν μόνο οι φίλοι του. Περίμενε σχεδόν μισή ώρα κοιτώντας το τραπέζι. Άγγιξε τη ρακέτα. Έκανε μερικά χτυπήματα μόνος του στον αέρα. Μετά ο χώρος άρχιζε να αποκτά ζωή και γνωστά φιλικά πρόσωπα.

Και τότε κάτι ξύπνησε μέσα του. Κάτι παλιό. Κάτι ξεχασμένο. Όταν τελικά εμφανίστηκαν όλοι, άρχισαν να παίζουν χωρίς κανόνες, χωρίς σκορ, χωρίς πίεση. Άντρες και Γυναίκες που γελούσαν σαν παιδιά επειδή ένα μικρό άσπρο μπαλάκι πήγαινε πέρα δώθε.

Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι εκείνο το βράδυ θα άλλαζε τόσα πολλά. Ούτε ότι σχεδόν έντεκα χρόνια μετά, ο Αντρέας θα συνέχιζε να παίζει με το ίδιο πάθος.

Οι άνθρωποι της αίθουσας

Η πρώτη αίθουσα που μπήκε μύριζε ξύλο, ιδρώτα, παλιά αλλά και καινούρια λάστιχα ρακέτας.

Εκεί γνώρισε ανθρώπους που δεν θα συναντούσε ποτέ αλλιώς.

Τον Μάριο, Τον Στέλιο, Τον Γιώργο και την Ελένη.

Η Ελένη έβλεπε το παιχνίδι διαφορετικά.

«Το πινγκ πονγκ δεν είναι δύναμη. Είναι υπομονή. Είναι χαρακτήρας.»

Τότε ο Αντρέας γέλασε. Αργότερα κατάλαβε πόσο δίκιο είχε.

Οι δύσκολες στιγμές

Φυσικά, δεν ήταν όλα όμορφα. Σε κάθε χώρο υπάρχουν εγωισμοί. Αντιζηλίες. Ζήλιες. Μικρότητες.

Ο Αντρέας άκουσε πολλά πίσω από την πλάτη του.

«Μεγάλος είναι πια.»
«Δεν θα πάει μακριά.»
«Πολύ το πήρε σοβαρά.»

Στην αρχή τον πλήγωναν. Υπήρχαν βράδια που γύριζε σπίτι και σκεφτόταν να τα παρατήσει.

Μέχρι που ένα βράδυ, μετά από έναν κακό αγώνα και φράσεις σαν “Σε λάθος πόρτα μπήκε”, τότε αποφάσισε να δει τα πράγματα διαφορετικά. Άνθρωποι γνωστοί και παρέες με εντελώς διαφορετικό σκοπό και άλλες πεποιθήσεις. Διώξιμο από αίθουσα, όχι μόνο μα φορά, αλλά και δυο και τρείς. Διώξιμο από την ίδια του την γειτονιά γιατί ήταν διαφορετικός από τους άλλους. Γιατί ήταν αλλιώς.

Γιατί έβλεπε τα πράγματα με άλλο μάτι. Γιατί ήταν εργατικός, γιατι έμαθα πολλά μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Σε κάποιους άρεσε σε άλλους όχι. Με πρόφαση γιατί αυτός προχωρά και εμείς εδώ στάσιμοι. Μετά το σκέφτηκε:

«Αν έπαρινε στα σοβαρά όλα όσα λένε οι άλλοι, τότε θα είχε σταματήσει από την πρώτη εβδομάδα.»

Αυτή η φράση έμεινε μέσα του. Και τον άλλαξε. Δεν τα παράτησε. Συνέχισε με τον ίδιο ζήλο και ακόμα περισσότερο με σκοπό να ανέβει και άλλο.

Αγώνα με αγώνα, παιχνίδι με παιχνίδι, προνοήσεις από εδώ και από εκεί δίχως να υπολογίζει αποστάσεις, δίχως το κόστος και όμως αυτό η επιμονή, υπομονή το πάθος και αυτή τη φορά οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις του έδειξαν το δρόμο και αυτός το ακολούθησε.

Ο τραυματισμός

Η προπόνηση έγινε πιο σκληρή, με τα χρόνια (δικιά του επιλογή άλλωστε). Ατελείωτες ώρες επανάληψης. Μέχρι που ήρθε ο τραυματισμός. Από ένα ασήμαντο λάθος. Ούτε καν στην αίθουσα, σε ένα χώρο εντελώς διαφορετικό.

Στην αρχή ήταν ένας μικρός πόνος. Μετά έγινε φόβος. Ο Αντρέας δεν φοβήθηκε τον πόνο.

Φοβήθηκε μήπως χάσει το άθλημα.

Οι εβδομάδες και οι μήνες που ακολούθησαν ήταν δύσκολοι. Υπήρχαν βράδια που κοιτούσε τη ρακέτα και αναρωτιόταν αν όλα είχαν τελειώσει. Αν ήταν ώρα να αφήσει αυτό που κάποτε του έδωσε ξανά νόημα, ένα παραπάνω κίνητρο στην ζωή του.

Και τότε κατάλαβε τι σημαίνει πραγματική παρέα. Άνθρωποι εντός και εκτός χώρου στάθηκαν δίπλα του.

Με συμβουλές. Με γνώσεις. Με στήριξη.

Χωρίς τη βοήθεια αυτών των ανθρώπων, ίσως να είχε χάσει για πάντα το άθλημα.

Κανείς δεν τον άφησε να πιστέψει πως τελείωσε.

Και κάπως έτσι επέστρεψε.

Ίσως όχι πιο δυνατός σωματικά.

Αλλά πιο δυνατός ψυχικά από ποτέ.

Οι νίκες που δεν περίμεναν

Τα χρόνια περνούσαν και η ηλικία ανέβαινε. Οι αντοχές δεν ήταν ίδιες. Τα γόνατα πονούσαν περισσότερο.

Πολλοί πίστεψαν ότι είχε φτάσει στο όριό του. Όμως εκείνος δεν σταμάτησε.

Συνέχισε να δουλεύει.
Να προπονείται.
Να πιστεύει.

Και τότε ήρθαν οι νίκες που κανείς δεν περίμενε.

Νίκες απέναντι σε νεότερους, σε πιο γρήγορους, σε πιο έμπειρους αντιπάλους.

Νίκες που δεν βασίζονταν μόνο στην ταχύτητα. Στην υπομονή. Στη δύναμη του μυαλού. Στην δύναμη της θέλησης.

Το μεγαλύτερο όπλο δεν ήταν ούτε το χέρι, ούτε το μυαλό. Ήταν ότι δεν εγκατέλειψε ποτέ.

Το όνειρο

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα εκείνης της χρονιάς, έλαβε ένα μήνυμα.

Ήταν από έναν μικρό σύλλογο του εξωτερικού.

Δεν ήταν κάτι μεγάλο. Ούτε επαγγελματικό. Αλλά ήταν αληθινό.

Ο Αντρέας διάβασε το μήνυμα ξανά και ξανά.

Και τότε χαμογέλασε.

Γιατί τα όνειρα δεν έχουν ηλικία.

Επίλογος

Σήμερα, σχεδόν έντεκα χρόνια μετά, συνεχίζει να παίζει. Έχοντας στην πλάτη του περισσότερους αγώνες, μεγαλύτερη εμπειρία και φιλοδοξίες γιατι αυτό που ξεκίνησε του προσφέρει μέχρι και σήμερα πολλά παραπάνω ακόμα και σε αυτή την ηλικία.

Η φλόγα παραμένει ακόμα !!! Το πινγκ πονγκ δεν του χάρισε μόνο αγώνες.

Του χάρισε ανθρώπους – Αναμνήσεις – Ταξίδια και Στιγμές.

Και κυρίως…

Του έμαθε να μην εγκαταλείπει ποτέ.

Ευχαριστήριο Μήνυμα

Ευχαριστούμε πραγματικά όλους εσάς που αφιερώσατε λίγο από τον χρόνο σας για να διαβάσετε αυτή την ιστορία. Μια ιστορία που μπορεί να γεννήθηκε μέσα από τη μυθοπλασία, αλλά κουβαλά αληθινά συναισθήματα, όνειρα, αγωνίες και στιγμές ζωής.

Αν μέσα σε αυτές τις γραμμές βρήκατε έστω και ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σας, τότε αυτό το ταξίδι άξιζε.

Σας ευχαριστούμε που γίνατε μέρος του “Ενδέκατου Σετ”

Α.Α.Κ.Φ.Γ.Μ.