Όταν ξεκινάς το πινγκ-πονγκ, όλα μοιάζουν αρκετά απλά. Θέλεις να γίνεις καλύτερος, να κερδίσεις τον επόμενο αγώνα, να περάσεις έναν γύρο παραπάνω, να πάρεις ένα μετάλλιο. Κάποια στιγμή βάζεις στο μάτι και έναν συγκεκριμένο αντίπαλο. Αυτόν που μέχρι τώρα σε δυσκολεύει και λες μέσα σου ότι την επόμενη φορά θα τα καταφέρεις. Έτσι περνάει ο καιρός, μέσα από προπονήσεις, αγώνες, καλές και κακές ημέρες. Και έρχονται και παιχνίδια που δεν πάνε καθόλου όπως τα είχες φανταστεί.
Υπάρχουν ήττες που σε ακολουθούν μέχρι το σπίτι. Θυμάσαι έναν πόντο, ένα σετ, ένα λάθος που έκανες σε λάθος στιγμή. Μπορεί να το σκέφτεσαι όλο το βράδυ και να λες τι θα μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά. Μετά περνάει μία ημέρα, δύο ημέρες και βρίσκεσαι ξανά στην αίθουσα. Δεν έχεις λύσει όλα όσα σε απασχολούσαν, αλλά έχεις ήδη πιάσει τη ρακέτα και παίζεις ξανά. Αυτό από μόνο του λέει αρκετά.
Όσο περνούν τα χρόνια, αρχίζεις να θυμάσαι και άλλα πράγματα. Όχι μόνο τα σκορ. Θυμάσαι μια διοργάνωση, την περιοχή, επειδή πέρασες καλά με την παρέα, ένα ταξίδι, μια συζήτηση στην αίθουσα, έναν άνθρωπο που γνώρισες εκεί. Θυμάσαι ένα παιχνίδι που μπορεί να μην πήγε όπως ήθελες, αλλά είχε ένταση μέχρι τέλους Υπάρχουν τουρνουά που αγωνιστικά μπορεί να ήταν απογοητευτικά και παρ’ όλα αυτά, όταν τα σκέφτεσαι μετά από καιρό, σου μένει μια καλή ανάμνηση.
Αυτό είναι ίσως που αλλάζει περισσότερο στην πορεία. Δεν κοιτάς πια μόνο τι έγραψε ο πίνακας. Έχει σημασία η εμφάνιση, η προσπάθεια, ένα καλό παιχνίδι, μια φάση που σου βγήκε όπως την είχες δουλέψει στην προπόνηση. Και φυσικά, όταν κάτι δεν πάει καλά, θα εκνευριστείς. Έτσι είναι. Απλώς έχεις μάθει ότι σε λίγες ημέρες θα υπάρχει ξανά προπόνηση, ξανά αγώνας, ξανά μια ευκαιρία να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό.
Και κάπου εκεί μάλλον καταλαβαίνεις ότι το πινγκ-πονγκ έχει γίνει κάτι περισσότερο από ένα άθλημα που κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου. Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ημέρα που το αντιλαμβάνεσαι. Το βλέπεις σε μικρά πράγματα. Στο ότι μετά από μια δύσκολη ημέρα θέλεις να πας στην αίθουσα. Στο ότι μπορεί να μην έχεις κανέναν ιδιαίτερο στόχο και παρ’ όλα αυτά χαίρεσαι που έπαιξες. Μετά από ένα κακό παιχνίδι σκέφτεσαι το επόμενο. Ίσως τελικά αυτό να είναι το σημείο που καταλαβαίνεις γιατί συνεχίζεις όλα αυτά τα χρόνια.
Όταν ξέρεις ότι έδωσες τα πάνταΓια εκείνες τις ήττες που δεν φεύγεις με άδεια χέριαΌσο μεγαλώνεις και συνεχίζεις να παίζεις, θέλεις πάντα να κερδίζεις. Αυτό δεν αλλάζει εύκολα. Μπαίνεις στο τραπέζι και προσπαθείς να βρεις τον τρόπο να αντιμετωπίσεις τον αντίπαλο, ακόμη κι αν ξέρεις ότι απέναντί σου έχεις έναν καλύτερο παίκτη. Γιατί άλλο είναι να ξέρεις ότι κάποιος είναι καλύτερος εκείνη τη στιγμή και άλλο να πιστεύεις ότι δεν μπορείς να τον κερδίσεις. Αυτή η σκέψη δεν φεύγει εύκολα από το μυαλό σου όταν έχεις μάθει να παίζεις και να προσπαθείς. Υπάρχουν όμως αγώνες στους οποίους, όσο περνάει η ώρα, καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα δεν πάνε όπως θα ήθελες. Προσπαθείς να αλλάξεις παιχνίδι, να βρεις κάτι διαφορετικό, να μείνεις κοντά στο σκορ. Κάποια στιγμή όμως βλέπεις ότι ο άλλος έχει περισσότερες λύσεις από εσένα. Δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να παίξεις. Δεν σημαίνει ότι ξαφνικά δεν είσαι αρκετά καλός. Απλώς εκείνη την ημέρα, σε εκείνες τις συνθήκες, υπάρχει ένα επίπεδο που δεν μπορείς να ακολουθήσεις. Και αυτό είναι ίσως από τα πιο δύσκολα πράγματα που πρέπει να τα αποδεχτείς την ώρα που αγωνίζεσαι. Γιατί όταν τελειώνει ο αγώνας και έχεις χάσει, το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι τι θα μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά. Υπάρχουν όμως και φορές που, αφού περάσει λίγη ώρα, λες μέσα σου ότι πραγματικά δεν είχες κάτι άλλο να δώσεις. Έδωσες το 100%. Ίσως και παραπάνω. Έμεινες μέσα σε κάθε πόντο, προσπάθησες να αλλάξεις κάτι, έψαξες λύσεις μέχρι το τέλος. Απλώς δεν έφτασε. Και προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχουν ήττες που, όσο κι αν σε ενοχλούν εκείνη τη στιγμή, μπορείς να φύγεις από την αίθουσα με το κεφάλι ψηλά. Εκεί έρχεται και ο σεβασμός. Μπορεί να τον δεις στον αντίπαλο όταν τελειώσει ο αγώνας και καταλάβεις από τον τρόπο που θα σου μιλήσει ότι είδε την προσπάθειά σου. Δεν χρειάζεται να πει πολλά. Μια χειραψία, ένα «μπράβο» και ο τρόπος που θα σε κοιτάξει πολλές φορές είναι αρκετά. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τον διαιτητή. Υπάρχουν άνθρωποι που μέσα σε έναν αγώνα καταλαβαίνουν αν κάποιος έχει πραγματικά παλέψει, ακόμη κι αν το σκορ δείχνει μια καθαρή ήττα. Και εκεί, βρίσκεται κάτι πολύ σημαντικό. Γιατί το αποτέλεσμα γράφει ποιος κέρδισε. Δεν γράφει πόσο δύσκολα έφτασε μέχρι εκεί ο άλλος. |
Άρθρο: Κυπραίος Επαμεινώνδας