Το πινγκ πονγκ είναι σκάκι που παίζεται στα 120 χλμ/ώρα. Αν κάποιος δει έναν αγώνα για πρώτη φορά, πιθανόν να προσέξει μόνο την ταχύτητα. Γρήγορα χέρια, γρήγορα πόδια, η μπάλα να πηγαίνει κι έρχεται πριν προλάβεις να αναπνεύσεις.
Όμως όσοι παίζουν, ξέρουν κάτι διαφορετικό. Το πινγκ πονγκ δεν είναι απλώς θέμα δύναμης ή αντανακλαστικών. Είναι παιχνίδι σκέψης. Είναι επιλογές. Είναι σχέδιο. Είναι πρόβλεψη. Γι’ αυτό και συχνά λέγεται πως θυμίζει σκάκι – απλώς όλα συμβαίνουν σε κλάσματα δευτερολέπτου.
Η μάχη ξεκινά πριν χτυπηθεί η μπάλαΠριν γίνει το σερβίς, έχει ήδη ξεκινήσει το παιχνίδι. Πού θα στείλω την μπάλα; Τι περιμένει ο αντίπαλος; Πώς μπορώ να τον δυσκολέψω από το πρώτο χτύπημα; Μικρές αποφάσεις που μπορεί να κρίνουν ολόκληρο τον πόντο.Χτίζεις για να πάρεις το πλεονέκτημα.
Σπάνια τελειώνει ένας πόντος στο πρώτο δυνατό χτύπημα. Συνήθως προηγείται προετοιμασία. Μια μπάλα στο backhand. Μια πιο βαθιά. Μια πιο κοντή. Μετακινείς τον άλλον, ψάχνεις το κενό, περιμένεις τη μισή ευκαιρία. Και όταν εμφανιστεί, τότε επιτίθεσαι. Διαβάζεις τον αντίπαλο
Όπως στο σκάκι προσπαθείς να καταλάβεις την επόμενη κίνηση, έτσι κι εδώ προσπαθείς να μαντέψεις τι έρχεται. Από τη στάση του σώματος. Από τη ρακέτα. Από το πώς έπαιξε τον προηγούμενο πόντο. Μερικές φορές θα πέσεις μέσα. Μερικές φορές όχι. Αλλά όσο καλύτερα διαβάζεις, τόσο πιο μπροστά βρίσκεσαι. Κάθε επιλογή έχει ρίσκο.
Να επιτεθώ ή να κρατήσω την μπάλα στο τραπέζι; Να πιέσω ή να περιμένω; Δεν υπάρχει πάντα σωστή απάντηση. Υπάρχει μόνο η απόφαση της στιγμής. Και πρέπει να την πάρεις γρήγορα.Το μυαλό κουράζεται όσο και το σώμα.Μετά από αρκετούς πόντους, δεν είναι μόνο τα πόδια που βαραίνουν. Είναι και η σκέψη.
Η συγκέντρωση γίνεται πιο δύσκολη. Τα λάθη καραδοκούν. Κι εκεί φαίνεται ποιος μπορεί να μείνει πνευματικά. Γιατί τελικά είναι σκάκι;
Γιατί στο τέλος δεν κερδίζει πάντα αυτός που χτυπά πιο δυνατά. Κερδίζει εκείνος που: σκέφτεται λίγο καλύτερα, προβλέπει λίγο νωρίτερα, αποφασίζει λίγο πιο σωστά.
Μόνο που όλα αυτά συμβαίνουν… στα 120 χιλιόμετρα την ώρα.🏓🏓🏓
Κ.Ε.