Αυτή τη φορά, ένα άρθρο που δεν αφορά μόνο την επιτραπέζια αντισφαίριση, αλλά γενικότερα τον αθλητισμό και όλα τα υπόλοιπα αθλήματα. Είναι και λίγο βιωματικό στην αρχή, κάτι που πιστεύουμε ότι ταιριάζει στην περίσταση μας.
Εδώ θα προσπαθήσουμε όχι να αναλύσουμε σε βάθος το θέμα (δεν είμαστε ειδικοί), αλλά, έχοντας μια προσωπική σχέση με τον αθλητισμό, να καταθέσουμε μια επιπλέον άποψη και έναν προβληματισμό που θεωρούμε ότι αξίζει να εκφραστεί.
Οι βάσεις για το συγκεκριμένο άρθρο ξεκίνησαν από τη δική μου προσωπική σχέση με τον αθλητισμό, η οποία υπάρχει από μικρή ηλικία και μέσα από αρκετά και διαφορετικά αθλήματα. Οι λόγοι που αποφασίστηκε να γραφτεί αυτό το άρθρο είναι πολλοί.
Ένας τίτλος που θα μπορούσε εύκολα να του δοθεί είναι:
«ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ Ή ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΑΘΛΗΜΑ»
Μέσα σε αυτόν τον τίτλο περιλαμβάνεται και η δική μου προσωπική διαδρομή. Δεν θα ήθελα να παρουσιάσω τον εαυτό μου ούτε ως τον καλό αθλητή ούτε ως κάποιο πρότυπο ακολουθώντας κανόνες. Πιστεύω, όμως, ότι μέχρι στιγμής μπορώ να εκφράσω την άποψή μου, τόσο λόγω της ηλικίας μου όσο και λόγω των πολλών αλλαγών που έχω ζήσει μέσα από τον αθλητισμό.
Αργότερα, με τα χρόνια, τα οποία είναι δύσκολο πλέον να θυμηθώ με απόλυτη σειρά, πέρασα, κυρίως με δική μου ευθύνη και όχι τόσο των γονιών μου, από ένα σωρό αθλήματα. Οι λόγοι ήταν πολλοί και μάλιστα δεν υπάρχει και πρόβλημα να τους αποκρύψω.
Η επιτραπέζια αντισφαίριση είναι αυτή που με κέρδισε ξανά μετά από τόσα χρόνια. Ωστόσο, είχαν προηγηθεί και άλλα αθλήματα. Και εγώ ήμουν ένα ακόμη παιδί που άλλαζε αθλήματα σαν τα πουκάμισα σχεδόν κάθε χρόνο, με εξαίρεση ένα στο οποίο υπήρξε σταθερή παρουσία για περίπου μία πενταετία. Αυτό ήταν η ιστιοπλοΐα, στην κατηγορία Optimist, στον Ναυτικό Αθλητικό Όμιλο Βούλας (ΝΑΟΒ).
Ακολούθησε το γνωστό κολυμβητήριο της Γλυφάδας για μια τριετία, εκεί όπου τα μαθήματα κολύμβησης με είχαν κερδίσει (προς στιγμήν) και ήταν κάτι που περίμενα κάθε χειμώνα. Παράλληλα εκείνη την εποχή ξεκίνησε και η πρώτη μου γνωριμία με την επιτραπέζια αντισφαίριση. Ένα άθλημα που ξεκίνησε και αυτό με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες, παρά το νεαρό της ηλικίας.
Ωστόσο, λόγω μιας προσωπικής και πολύ κοντινής συγγενικής απώλειας εκείνη την περίοδο, αναγκάστηκα να αφήσω αρκετά πράγματα πίσω. Η ηλικία μου τότε δεν βοηθούσε ιδιαίτερα στη διαχείριση μιας τέτοιας κατάστασης, ενώ υπήρχαν και άλλα ζητήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν. Έτσι, αποφασίστηκε να αφήσω το άθλημα στην άκρη.
Από εκεί πέρασα στο ποδόσφαιρο, έχοντας μάλιστα και δελτίο για περίπου τρία χρόνια, στον Άρη Βούλας. Ένα άθλημα που ξεκίνησε και αυτό με όνειρα, αλλά στην πορεία δεν ήρθαν τα πράγματα όπως τα περίμενα και λόγω πολλών ατυχιών και συγκυριών, σε αυτό υπήρξε υπαιτιότητα και από την μεριά μου αλλά και από άλλους παράγοντες.
Στη συνέχεια ήρθε μια ακόμα μεγάλη αλλαγή, με μετάβαση στο μπάσκετ και στις ομάδες του Πρωτέα Βούλας για 2+ χρόνια και μετά στην ομάδα του Άρη Γλυφάδας, στο περίπου για 1.5 χρόνο. Και εδώ άλλη μια από τα ίδια.
Αργότερα ακολούθησε άλλη μια στροφή προς το τένις, καθώς το στίγμα της συγκεκριμένης απώλειας χρονικά και ανά τακτικά διαστήματα εξακολουθούσε να υπάρχει. Παράλληλα, υπήρχαν και οι μαθητικές δυσκολίες στο σχολείο, το οποίο με αρκετή προσπάθεια καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε και να ξεπεράσουμε.
Και για τελευταίο άθλημα ήρθε μια τριετία στο bodybuilding, όσο παράξενο κι αν ακούγεται!
Επί της ουσίας, ένα τραπέζι στο εξωτερικό ήταν αυτό που μας έκανε, έπειτα από περίπου 30 χρόνια απουσίας, να επιστρέψουμε στο αγαπημένο μας άθλημα, με το οποίο ασχολούμαστε πλέον ενεργά εδώ και μία δεκαετία, αισίως πάμε για τον 11ο χρόνο. Μια επιστροφή που μας έφερε, μάλιστα, και την τύχη να γνωρίσουμε και την σύντροφο μας- γυναίκα μας.
Ας περάσουμε, όμως, τώρα και στο βασικό ερώτημα: Τι φταίει και τα παιδιά αφήνουν τον αθλητισμό ή αλλάζουν άθλημα;
Στη σημερινή εποχή παίζουν ρόλο πολλά πράγματα. Η κοινωνία αλλάζει και, με όλα όσα έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια, αρκετοί παράγοντες έχουν συμβάλει στη διαμόρφωση μιας διαφορετικής πραγματικότητας. Πρωτίστως, θεωρώ ότι σημαντικό μερίδιο ευθύνης έχει η Πολιτεία, όσο βαρύ κι αν ακούγεται αυτό. Δίνεται μεγαλύτερη βάση σε αθλήματα που προσφέρουν περισσότερα έσοδα και συγκεντρώνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Μια ιδέα θα ήταν, με βάση αυτά τα έσοδα, να βοηθηθούν και άλλα αθλήματα και σύλλογοι που δεν είναι τόσο διαδεδομένοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και η επιτραπέζια αντισφαίριση, η οποία, παρόλο που το τελευταίο διάστημα κάνει μικρά αλλά σταθερά βήματα ανόδου, εξακολουθεί να μην μπορεί να σταθεί όπως θα έπρεπε.
Επίσης, τα σημερινά παιδιά, όχι όλα φυσικά, αλλά στην πλειονότητά τους, βρίσκονται διαρκώς με ένα κινητό στο χέρι (έχει γραφτεί και σχετικό άρθρο πάνω σε αυτό στη σελίδα μας). Παιδιά που είτε ξεκινούν τον αθλητισμό και μετά από λίγο τον σταματούν είτε δεν κάνουν καν την πρώτη προσπάθεια να ασχοληθούν με κάποιο άθλημα.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Πόσες φορές παιδιά και μεγάλοι αφήνουν το κινητό τους πάνω στο τραπέζι, δίπλα από το φιλέ και ανά τακτά χρονικά διαστήματα κατά την διάρκεια της άσκησης το κοιτάζουν για κάποιο μήνυμα η κάποιες φορές χτυπήσει? Δεν λέμε μπορεί όντως η ανάγκη να υπάρχει δίπλα να είναι μεγάλη αλλά ας μπει κάπου λίγο πιο μακριά, έτσι ώστε να υπάρχει και η ανάλογη συγκέντρωση στην προπόνηση.
Δεν χρειάζεται να υπάρχει πίεση. Χρειάζεται, όμως, να αναρωτηθούμε πόσα ταλέντα έχουν χαθεί ή χάνονται κάθε χρόνο. Πολλές φορές έχει τύχει να συναντήσω σε διάφορα μέρη παιδιά τα οποία είτε κρατούν ένα ηλεκτρονικό ή κανονικό τσιγάρο είτε παίζουν χαρτιά είτε πίνουν καφέ ή ποτό σε νεαρή ηλικία, ενώ άλλες φορές βρίσκονται με ένα ενεργειακό ποτό στο χέρι, χωρίς να βρίσκονται σε κάποιο γήπεδο ή σε μια αθλητική αίθουσα για να ασχολούνται με κάποιο άθλημα.
Άλλο ένα πρόσφατο παράδειγμα: Παιδιά μετά το σχολείο σε μια στάση να περιμένουν το λεωφορείο και οι 2 να καπνίζουν και ό άλλος με το ενεργειακό στο χέρι. Προσοχή δεν τα καταδικάζουμε αλλά γιατί να μην βρίσκονται κάπου και να αθλούνται σε τόσο νεαρή ηλικία.
Δυστυχώς, σχηματίζεται μια εικόνα που δεν είναι καθόλου ευχάριστη και στην οποία πολλές φορές παραμένουμε απλοί θεατές.
Αντί να επιρρίπτουμε συνεχώς ευθύνες σε διάφορους (κάτι εύκολο και που γίνεται σε καθημερινή βάση), καλό θα ήταν γονείς, προπονητές, παράγοντες και γενικότερα όλοι όσοι ασχολούνται με τον αθλητισμό να προσπαθήσουμε να τον στηρίξουμε με τέτοιον τρόπο, ώστε κυρίως τα παιδιά να μπορέσουν να βρουν τον δρόμο τους μέσα από αυτόν.
Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα υπάρχει και η ανάπτυξη του bullying, κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό. Ένα φαινόμενο που εμφανίζεται από τις μικρότερες μέχρι και τις μεγαλύτερες ηλικίες και στο οποίο πρέπει να δοθεί η απαραίτητη προσοχή, ώστε να μην ξεφεύγουν οι καταστάσεις.
Ακόμη βρισκόμαστε πίσω σε αρκετά ζητήματα και αυτό είναι κάτι που απασχολεί συνολικά την κοινωνία μας. Ως αποτέλεσμα, πολλά παιδιά αφήνουν αρκετά πράγματα πίσω τους, κλείνονται στον εαυτό τους και, πολλές φορές, οι συνέπειες μπορεί να είναι ιδιαίτερα σοβαρές.
Στη συνέχεια έρχονται ο παραμερισμός, η αδιαφορία και ο διαχωρισμός, καταστάσεις που αφήνουν και αυτές το δικό τους άσχημο αποτύπωμα. Όλοι πρέπει να συμβάλουμε σε αυτή την προσπάθεια και να βοηθήσουμε, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, από το μικρότερο παιδί μέχρι και τον μεγαλύτερο άνθρωπο.
Εν ολίγοις, μπορώ να πω ότι και εγώ άρχισα να ασχολούμαι ξανά ενεργά με τον αθλητισμό και μέσα από αυτή την ενασχόληση βλέπω καθημερινά πόσα πολλά μπορεί να προσφέρει, ακόμη και σε αυτή την ηλικία. Βέβαια, υπάρχει και η προσωπικότητα του καθενός, κάτι το οποίο πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη και να σεβόμαστε. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι ούτε έχουν τις ίδιες ανάγκες. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να βρούμε μια ισορροπία, πάντα μέσα σε λογικά πλαίσια.
Δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους ούτε να ταιριάζουμε με όλους, πάντα και παντού. Πάντα θα υπάρχει γκρίνια και πάντα κάτι θα μας φταίει. Μέσα από όλα αυτά, όμως, και κυρίως μέσα από τις δικιές μας δυσκολίες, μπορούμε να προσπαθήσουμε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια και να γίνουμε καλύτεροι. Πρώτα για τα παιδιά και μετά για τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Δεν είμαι ούτε πρόκειται να γίνω ψυχολόγος, ούτε προσπαθώ να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως κάτι τέτοιο. Ωστόσο, έπειτα από τόσα χρόνια, κάτι έχουμε μάθει στη ζωή. Μάλιστα, ένα επιπλέον σημαντικό μάθημα με έκανε να δω κάποια πράγματα εντελώς διαφορετικά.
Αυτό προέκυψε μέσα από την ενασχόλησή μου με παιδιά που αντιμετωπίζουν διάφορες δυσκολίες, είτε νοητικές είτε σχετικές με κάποια αναπηρία, αλλά και με μεγαλύτερους ανθρώπους που, παρά τις δυσκολίες και τις ατυχίες που έχουν αντιμετωπίσει, αποτελούν πραγματικά παραδείγματα ζωής.
Όλοι οι παραπάνω είναι οι πραγματικοί ήρωες!
Για μένα, το σωστό είναι αυτό που έχω αναφέρει και άλλες φορές: όποτε μπορείτε και όσο μπορείτε, να προσφέρετε στον συνάνθρωπό σας. Κάποια στιγμή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα έρθει και η ανταμοιβή.
Και επειδή θα ήθελα το συγκεκριμένο κείμενο να κλείσει με έναν λίγο πιο ευχάριστο τρόπο, έχω να σας διηγηθώ δύο προσωπικά περιστατικά. Στην αρχή μόνο αστεία δεν μου φάνηκαν, αλλά σήμερα τα θυμάμαι και πραγματικά μου προκαλούν μόνο γέλιο.
Το πρώτο περιστατικό:
Όταν είχα πρωτομπεί, μετά από περίπου τρία χρόνια, σε αίθουσα πινγκ πονγκ, άκουσα το εξής κορυφαίο:
«Επειδή είχες και τότε τα κιλά σου, όταν σε πρωτοείδαμε νομίζαμε ότι κατά λάθος άνοιξες την πόρτα του πινγκ πονγκ και όχι του εστιατορίου!» 😂 😂 😂
Και το δεύτερο, ακριβώς όπως ειπώθηκε:
«Πώς γίνεται να είναι αυτός με αυτήν ζευγάρι; Αφού έχουν τεράστια διαφορά στην παικτική αξία! Ο ένας δεν ξέρει και η γυναίκα είναι από τις καλύτερες!» 😂 🏓 😂
Ευτυχώς, πρόλαβε γνωστός μου και του είπε μερικά… γαλλικά! 🙏 🙏 🙏
Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη αξία δεν βρίσκεται μόνο στις επιτυχίες, στις νίκες και στις διακρίσεις, αλλά και σε όσα μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον μέσα από τον αθλητισμό και τη ζωή.
Άρθρο: Κυπραίος Επαμεινώνδας
