Μετά από κάποιο σύντομο διάστημα καταλαβαίνεις, ότι η επιτραπέζια αντισφαίριση δεν είναι από τα αθλήματα όπου όλα τελειώνουν με τη λήξη του αγώνα. Πολλές φορές το πιο όμορφο κομμάτι ξεκινάει ακριβώς όταν πέσει η τελευταία μπαλιά και οι αθλητές αφήσουν τις ρακέτες στην άκρη. Όσοι δεν έχουν βρεθεί ποτέ σε μια τέτοια διοργάνωση, δύσκολα μπορούν να το καταλάβουν. Από την εξέδρα ή μέσα από μια ζωντανή μετάδοση βλέπουν μόνο το αποτέλεσμα. Βλέπουν τον αγώνα, το σκορ και ίσως τις απονομές. Δεν βλέπουν όμως τι συμβαίνει πριν και μετά από όλα αυτά.
Εκεί είναι που δημιουργούνται οι πραγματικές σχέσεις.
Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις ανθρώπους κάθε ηλικίας να βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Ένας μαθητής λυκείου να συνομιλεί με έναν συνταξιούχο. Ένας ιδιωτικός υπάλληλος με έναν γιατρό. Ένας επιχειρηματίας με έναν δημόσιο υπάλληλο. Άνθρωποι από εντελώς διαφορετικές επαγγελματικές διαδρομές και διαφορετικές κοινωνικές τάξεις βρίσκονται ξαφνικά στην ίδια παρέα, έχοντας ένα κοινό σημείο αναφοράς.
Την αγάπη τους για την επιτραπέζια αντισφαίριση.
Εκεί δεν έχει σημασία τι δουλειά κάνεις, πόσο χρονών είσαι ή από ποια πόλη έρχεσαι. Για λίγες ώρες όλοι γίνονται απλώς αθλητές, συμπαίκτες, αντίπαλοι και πάνω απ’ όλα άνθρωποι που απολαμβάνουν να βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Μετά από κάθε ημέρα, αγωνιστική η προπονητική, σχεδόν πάντα θα βρεθεί μια παρέα γύρω από ένα τραπέζι. Εκεί οι αγώνες αποκτούν μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Γίνονται αναλύσεις για έναν δύσκολο πόντο. Πειράγματα για κάποιο χαμένο σερβίς. Γίνονται συζητήσεις για καινούργια λάστιχα, για ρακέτες, για τεχνικές, αλλά και για την καθημερινότητα.
Κάποια στιγμή η κουβέντα αφήνει το άθλημα και περνάει στη ζωή.
Στην οικογένεια. Στη δουλειά. Στα παιδιά. Στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο καθένας. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι οι πιο σημαντικές φιλίες πολλές φορές γεννιούνται εκεί που δεν το περιμένεις. Θυμάσαι αρκετές φορές να έχεις ταξιδέψει εκατοντάδες χιλιόμετρα για έναν αγώνα που κράτησε λίγα μόνο λεπτά. Αν κάποιος το δει ψυχρά, ίσως να πει ότι δεν άξιζε τον κόπο. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική.
Γιατί δεν ταξιδεύεις μόνο για τον αγώνα. Ταξιδεύεις για την εμπειρία. Για να δεις ανθρώπους που ίσως συναντάς μόνο δύο ή τρεις φορές τον χρόνο.
Για να ανταλλάξεις απόψεις. Για να γελάσεις. Για να δημιουργήσεις ακόμη μία ανάμνηση. Και όταν επιστρέφεις σπίτι, συνειδητοποιείς ότι αυτό που θυμάσαι περισσότερο δεν είναι μόνο το συνολικό αποτέλεσμα. Είναι όλα όσα συνέβησαν γύρω από αυτό.
Ένα ακόμη στοιχείο που θεωρείται ξεχωριστό στην επιτραπέζια αντισφαίριση είναι ότι δεν κάνει διακρίσεις στην ηλικία. Σπάνια θα συναντήσει κανείς ένα άθλημα στο οποίο ένας δεκαπεντάχρονος μπορεί να αγωνιστεί απέναντι σε έναν άνθρωπο εξήντα ή και εβδομήντα ετών, με πραγματικές πιθανότητες να γίνει ένας ενδιαφέρων και ανταγωνιστικός αγώνας.
Οι νεότεροι διαθέτουν ενέργεια, ταχύτητα και δύναμη. Οι μεγαλύτεροι διαθέτουν εμπειρία, υπομονή και τακτική. Κάθε παιχνίδι είναι διαφορετικό. Κάθε αντίπαλος αποτελεί ένα διαφορετικό μάθημα. Και αυτό είναι που κάνει το άθλημα τόσο γοητευτικό. Παίζεις απέναντι στον τρόπο που σκέφτεται, στην εμπειρία του, αλλά και εναντίον στον χαρακτήρα του. Όλα αυτά δημιουργούν μια διαφορετική σχέση ανάμεσα στους αθλητές.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές φορές, λίγα λεπτά μετά από έναν δύσκολο αγώνα, οι ίδιοι άνθρωποι που πριν προσπαθούσαν να κερδίσει ο ένας τον άλλον, κάθονται δίπλα-δίπλα και συζητούν σαν να γνωρίζονται χρόνια.
Αυτός ο αμοιβαίος σεβασμός είναι κάτι που δύσκολα περιγράφεται. Πρέπει να το ζήσει κάποιος για να το καταλάβει. Μέσα στα πρώτα χρόνια γνωρίζεις η θα γνωρίσεις δεκάδες ανθρώπους, όπου ο καθένας θα έχει τη δική του ιστορία. Άλλος έχει επιστρέψει στο άθλημα μετά από πολλά χρόνια. Άλλος ξεκίνησε πρόσφατα. Άλλος αγωνιζόταν αδιάκοπα εδώ και δεκαετίες. Όλοι όμως είχαν κάτι κοινό. Το χαμόγελο όταν έμπαιναν στην αίθουσα. Δεν μπορείς να πεις ότι όλα ήταν εύκολα. Υπάρχουν ήττες που σε στενοχωρούν και δεν ξέρεις πως θα αντιδράσεις. Αγώνες στους οποίους τίποτα δεν λειτουργεί όπως πρέπει. Προπονήσεις που φεύγεις απογοητευμένος γιατί νιώθεις, ότι δεν υπάρχει βελτίωση. Είτε γιατί σε προδίδει το σώμα σου, είτε λόγω μη γυμναστικής, η για πολλούς και διάφορους λόγους,
Αλλά αυτές οι στιγμές είναι κομμάτι του αθλητισμού. Χωρίς αυτές, ίσως να μην εκτιμούσαμε ποτέ τις καλές ημέρες. Η επιτραπέζια αντισφαίριση είναι ένα άθλημα που σε αναγκάζει να έχεις υπομονή. Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Δεν υπάρχουν εύκολοι δρόμοι.
Μια μικρή βελτίωση σε ένα χτύπημα μπορεί να χρειαστεί εβδομάδες ή μήνες, η ακόμα και χρόνια εκμάθησης. Και όσο περνάει ο καιρός, αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι ο μεγαλύτερος αντίπαλος δεν είναι αυτός που βρίσκεται απέναντί σου. Είναι ο εαυτός σου. Το αν θα συνεχίσεις να προσπαθείς όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Το αν θα πας στην επόμενη προπόνηση ακόμη κι όταν δεν έχεις διάθεση. Το αν θα δεχθείς μια παρατήρηση από τον προπονητή σου και θα προσπαθήσεις να τη μετατρέψεις σε βελτίωση.
Αυτές είναι οι μικρές μάχες που τελικά καθορίζουν την πορεία κάθε αθλητή.
Και ίσως γι’ αυτό, όσο περισσότερο ασχολείσαι με το άθλημα, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι ότι η μεγαλύτερη εξέλιξη δεν γίνεται μόνο μέσα στο γήπεδο. Γίνεται και έξω από αυτό. Γίνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες. Στον τρόπο που συνεργάζεσαι με τους άλλους. Στον τρόπο που μαθαίνεις να κερδίζεις και να χάνεις χωρίς να χάνεις τον σεβασμό σου. Αυτό είναι ίσως και ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που σου δίνει η επιστροφή σε αυτό το συναρπαστικό άθλημα που λέγεται επιτραπέζια αντισφαίριση.
Και είναι ένα μάθημα που δύσκολα διδάσκεται μέσα από βιβλία. Το μαθαίνεις μόνο όταν το ζήσεις.
(Συνεχίζεται…) στις επόμενες μέρες το 3ο άρθρο.
κ.ε.