Με τον καιρό αρχίζεις να βλέπεις κάτι που στην αρχή δεν φαίνεται. Δεν είναι μόνο η μπάλα, δεν είναι μόνο ο αντίπαλος. Είναι εσύ. Το πινγκ πονγκ έχει έναν τρόπο να σε φέρνει απέναντι στον εαυτό σου, στις αντιδράσεις σου, στις σκέψεις σου, στα όριά σου.
Όσο περνούν οι προπονήσεις και οι αγώνες, τόσο πιο καθαρά καταλαβαίνεις ότι το παιχνίδι σε παρατηρεί όσο το παρατηρείς κι εσύ.
Όταν το σκορ πιέζει, αποκαλύπτεσαι. Αν βιάζεσαι θα το δείξεις, αν θυμώνεις θα φανεί, αν φοβάσαι να πάρεις την απόφαση, η μπάλα συχνά θα σε προδώσει. Δεν χρειάζεται να μιλήσεις. Το σώμα μιλάει. Η επιλογή σου μιλάει. Το timing μιλάει. Και εκείνη τη στιγμή βλέπεις πλευρές του εαυτού σου που ίσως δεν ήξερες ότι υπάρχουν.
Το παιχνίδι δεν αφήνει πολλά περιθώρια για δικαιολογίες. Όλα συμβαίνουν γρήγορα, τόσο γρήγορα που αυτό που πραγματικά είσαι βγαίνει στην επιφάνεια πριν προλάβεις να το ελέγξεις. Μια διστακτική κίνηση, μια βιαστική επίθεση, μια σκέψη που πέρασε σαν αστραπή από το μυαλό. Αυτά σε καθορίζουν.
Και τότε αρχίζει το πιο δύσκολο κομμάτι: να μάθεις να ελέγχεις εσένα. Όχι το αποτέλεσμα, όχι τον αντίπαλο, αλλά τον τρόπο που σκέφτεσαι τη στιγμή της πίεσης. Να αναγνωρίζεις τι συμβαίνει μέσα σου και να μην το αφήνεις να σε πάρει από κάτω.
Να μπορείς να χάσεις έναν πόντο και να μείνεις ήρεμος. Να μπορείς να προηγείσαι χωρίς να χαλαρώνεις. Να δέχεσαι ένα σερί του αντιπάλου χωρίς να καταρρέεις. Να παίρνεις αποφάσεις καθαρές, χωρίς πανικό, χωρίς δεύτερες σκέψεις την ώρα που η μπάλα ήδη ταξιδεύει προς το μέρος σου.
Αυτό δεν έρχεται σε μία προπόνηση. Δεν είναι κάτι που θα στο δώσει ένας προπονητής με μια συμβουλή. Χτίζεται σιγά σιγά, μέσα από λάθη, από απογοητεύσεις, από ήττες που σε πειράζουν περισσότερο απ’ όσο περίμενες. Χτίζεται από εκείνες τις στιγμές που φεύγεις από το τραπέζι και σκέφτεσαι τι θα μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά, τι θα άλλαζες αν είχες άλλη μία ευκαιρία.
Κάθε αγώνας σου δείχνει κάτι. Πού λύγισες, πού άντεξες, πού έχασες τη συγκέντρωσή σου, πού πίστεψες στον εαυτό σου λίγο περισσότερο. Σου δείχνει πόσο εύκολο είναι να φύγεις από το παρόν και πόσο δύσκολο είναι να επιστρέψεις.
Κι όμως, αν επιμένεις, αρχίζεις να αλλάζεις. Μαθαίνεις να αναπνέεις διαφορετικά. Να καθυστερείς για ένα δευτερόλεπτο τον πανικό. Να εμπιστεύεσαι την επιλογή σου. Μαθαίνεις να μένεις στο παρόν, σε αυτή τη μπάλα, σε αυτή την απόφαση. Όχι σε αυτό που έγινε πριν από λίγο, ούτε σε αυτό που φοβάσαι ότι μπορεί να γίνει σε λίγο.
Εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.
Γιατί όταν το καταφέρεις, η ταχύτητα δεν σε τρομάζει πια με τον ίδιο τρόπο. Το παιχνίδι παραμένει γρήγορο, αλλά μέσα σου δημιουργείται μια περίεργη ηρεμία. Βλέπεις πιο καθαρά. Αποφασίζεις πιο απλά. Δεν χρειάζεται να κάνεις το τέλειο· χρειάζεται να κάνεις το σωστό.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το επόμενο βήμα μετά την ταχύτητα και τη στρατηγική. Ο χαρακτήρας. Εκεί δοκιμάζονται όλα. Η υπομονή, η πίστη, η πειθαρχία, η επιμονή να συνεχίσεις ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα θέλεις.
Γιατί στο τέλος δεν κερδίζει πάντα ο πιο δυνατός ή ο πιο γρήγορος. Κερδίζει εκείνος που, όταν όλα τρέχουν, μπορεί μέσα του να μείνει σταθερός. Να μην παρασυρθεί. Να μη χαθεί.
Και αυτό είναι μάθημα που δεν μένει μόνο στο τραπέζι. Σε ακολουθεί στη δουλειά, στις σχέσεις, στις δυσκολίες της καθημερινότητας. Σου θυμίζει ότι πρώτα πρέπει να κερδίσεις την εσωτερική μάχη και μετά όλα τα υπόλοιπα.
Πόντο με τον πόντο, σκέψη με τη σκέψη, μέρα με τη μέρα, χτίζεις κάτι μεγαλύτερο από ένα παιχνίδι. Χτίζεις εσένα.
Κ.Ε.